Order Polonia Mater Nostra Est - Polska jest naszą matką
Order Polonia Mater Nostra Est - Polska jest naszą matką
GODZINA "W" ODDANIE HOŁDU POWSTAŃCOM
31/07/2017
DGPt2xzXsAIYK3G.jpgPW.jpg

POWSTANIE WARSZAWSKIE

Okupowana Warszawa szykowała się do zbrojnego powstania.
Pozostała po likwidacji getta nieliczna grupa Żydów podjęła
19 kwietnia 1943 r. walkę z Niemcami, która trwała do
połowy maja. Dużą pomoc udzieliła im Polska Walcząca.

Gdy armia sowiecka zbliżała się do stolicy, 1 sierpnia
1944 r. wybuchło Powstanie Warszawskie. Do walki stanęło
ok. 40 tys. słabo uzbrojonych powstańców. W pierwszym
okresie udało się oswobodzić całe śródmieście, jednak potem
Niemcy w ciężkich walkach odzyskiwali poszczególne domy,
ulice i dzielnice, mordując ludność cywilną i niszcząc budynki.

Ani zza Wisły, ani z Zachodu powstańcy nie otrzymali skutecznej
pomocy. Powstanie trwało 63 dni i noce, aż do
2 października 1944 r. Zginęło ok. 18 tys. powstańców oraz
160 – 180 tys. ludności cywilnej.

Powstanie zakończyło codzienne morderstwa Polaków
w KL Warschau i przyczyniło się do zatrzymania sowieckiej
ofensywy. Po upadku powstania Niemcy nadal burzyli resztki
miasta, jak było to przewidziane w Planie Pabsta; pozostało
tylko ok. 20% zabudowy.

17 stycznia 1945 r. oddziały sowieckie i polskie przeprawiły
się przez Wisłę i wkroczyły do stolicy. Warszawa została
oswobodzona i rozpoczęła się wielka praca odbudowy.


Tu było miasto...
Wśród zgliszcz pozostał tylko kościół św. Augustyna na Nowolipkach

NIEMIECKI PLAN ZAGŁADY WARSZAWY

Wydawnictwo „Myśląc Ojczyzna”, Warszawa 2014

W czerwcu 1939 r. „wódz” niemiecki Adolf Hitler zaakceptował
Plan Pabsta, całkowitego zniszczenia Warszawy i wymordowania
jej ludności. Na odprawie wojennej na tydzień
przed atakiem na Polskę powiedział: Wydałem rozkazy (...)
zabijania bez litości i bez pardonu wszystkich mężczyzn,
kobiet i dzieci – polskiej rasy i języka. Tylko w ten sposób
zdobędziemy teren, jaki bardzo potrzebujemy.


AGRESJA WOJENNA – WRZESIEŃ 1939

Bez wypowiedzenia wojny, o świcie 1 września, Niemcy zaatakowały
Polskę. Od pierwszego dnia trwały naloty i bombardowania
Warszawy, płonął m.in. Zamek Królewski. Już
8 września niemiecka czołówka pancerna dotarła na przedmieścia
i rozpoczął się ciężki ostrzał miasta. Ludność budowała
barykady, a wojsko odpierało ataki.

Warszawa broniła się bohatersko 19 dni i nocy (najdłużej ze
wszystkich stolic Europy, z wyjątkiem Moskwy), aż złożyła
broń dopiero 28 września 1939 r. Wróg zniszczył 12% zabudowy
i majątku miasta. Zabitych zostało 12 tys. osób, a dziesiątki
tysięcy odniosło rany.

Od wschodu 17 września 1939 r. na tereny Rzeczypospolitej
wtargnęła armia sowiecka. Polska nie doczekała się żadnej
obiecanej pomocy sprzymierzonych państw – Francji
i Anglii.

Rozpoczęła się zbrodnicza okupacja i niemiecki terror.

MORDERSTWA LUDNOŚCI WARSZAWY

W celu sterroryzowania stolicy Niemcy rozstrzeliwali duże
grupy ludności na ulicach w różnych miejscach. Upamiętniają
to charakterystyczne tablice. To nie przestraszyło ludności.
Na masową skalę działało tajne nauczanie młodzieży na
poziomie średnim i wyższym. Bardziej masowe rozstrzeliwania
Polaków dokonywali Niemcy wielokrotnie w okolicach
Warszawy: w Wawrze, Palmirach, Lasach Kabackich i Chojnowskich.
Od połowy 1940 r. rozpoczął się też systematyczny
wywóz Polaków do Oświęcimia (Auschwitz) i innych obozów
zagłady. Niemcom jednak i tego było mało.

OBÓZ ZAGŁADY DLA POLAKÓW W WARSZAWIE

VERNICHTUNGSLAGER KL WARSCHAU

Niemiecki cel – wymordowanie ludności naszej stolicy – realizował
głównie Konzentrationslager Warschau, powołany
rozkazem Himmlera z 9 października 1942 r. Działał jednak
częściowo już wcześniej, obejmując obóz jeniecki na Kole
oraz więzienia. Rozbudowę kompleksu obozowego przyspieszono
po wywiezieniu z Warszawy prawie wszystkich Żydów
i likwidacji getta w 1942 r. Obóz działał do sierpnia 1944 r.

Kompleks obozowy składał się z 5 podobozów (lagrów)
w 3 dzielnicach miasta. Obejmował 111 baraków, krematoria
do spalania ciał oraz tereny rozstrzeliwań i topienia ludzi.
Mieścił jednorazowo ok. 40 tys. więźniów z łapanek ulicznych
i aresztowań. Mordowano tu po kilkaset osób dziennie.
Ta straszliwa „fabryka śmierci” pochłonęła ok. 200 tys. ludzi,
głównie Polaków. Część obiektów obozu zniszczyli Niemcy
przed wycofaniem, a pozostałe tuż po wojnie wykorzystywali
sowieci do mordowania polskich patriotów. Z czasem wszystkie
pozostałości obozu zostały zniszczone.

KOMORY GAZOWE

Istotną częścią kompleksu obozowego były komory gazowe,
urządzone w tunelu pod torami przy dworcu kolejowym
Warszawa Zachodnia. W bocznym przejściu urządzono banie
rozprężające gaz z butli i komory nawiewne, z których wdmuchiwano
gaz do przejezdnego pasa tunelu. W nim wieczorami
zamykano przywożonych więźniów i gazowano ich kilka
razy w tygodniu po kilkaset osób, a ciała wywożono na spalenie.
Po wojnie komory istniały jeszcze przez 50 lat; miały być
„pamiątką” zbrodni, ale zniszczono je w 1996 r.

CZEŚĆ, CHWAŁA I PAMIĘĆ POMORDOWANYM

Nie mają cmentarza, mauzoleum ani pomnika
w Warszawie, a ich prochy zmieszano z gruzem.


Jedna z tablic upamiętniająca miejsca rozstrzeliwań ofiar KL Warschau znajduje się na frontonie kościoła św. Stanisława na Woli


< Nowszy wpisObchody 73. Rocznicy Powstania Warszawskiego oraz Bitwy i Egzekucji w Pęcicach<Aktualności>Starszy wpis >Międzynarodowe Spotkanie Muzyczne im. Jean Pacalet w Międzyborowie.
Newsletter
Aby otrzymywać przydatnie informacje od SFPNP, podaj swój adres email.
Copyright © 2015-2017 SFPNP
Społeczna Fundacja Pamięci Narodu Polskiego
Wszelkie prawa zastrzeżone.
ul. Stanisławowska 5/5 lokal U2, domofon nr 5, 03-832 Warszawa
tel. 500 003 701, e-mail: poczta@sfpnp.pl
Opracowanie www: K. Żak | Kod: 3Lab.info 
Nasze strony korzystają z plików cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki.